Chile à volonté

Na een blij weerzien met Valerie haar papi en 2 daagjes puffen in Santiago was het bibberen in het zuiden. Na een korte nacht in Puntas Arenas tussen de plaatselijke arbeiders en een nachtje in Casa Lili (bij Juan dus niets met Lili te maken) trokken we met z’n 3tjes vol goede moed naar het park, Torres del Paine. En je spreekt het dus uit als PAAJNEI. Want als je Gilbert zijn voorbeeld volgt en er PEINEI van maakt, heb je het over iets héél anders (we hebben hier nog geen mannelijk geslachtsdeel gezien . Overvol enthousiasme zetten we ons tentje op (Gilbert had extra hulp nodig), aten we ons dagelijks soepke en vertrokken richting Mirador. Vanuit dit punt heb je een prachtig zicht op de Torres (3 magnifieke granieten bergpieken). Maar bij Valerie was het enthousiasme van korte duur. En de anticlimax werd nog groter toen ze als enige achterbleef en de mirador niet haalde. Gelukkig kwamen Lot en Gilbert met enkele foto’s terug! Dit was alvast een voorsmaakje van wat ons de komende 4 dagen te wachten stond. We hebben niet anders gedaan dan wandelen met een overvolle rugzak, tent opzetten, slapen en…wandelen. En we hebben in ons leven nog nooit zoveel hola’s en hey’s gehoord en gezegd.  Achteraf gezien kan je alleen maar blij zijn dat je het allemaal hebt mogen meemaken en het dan toch, net als al die andere met hun verdomde wandelstokjes, gehaald hebt. Ook al deden de ijskoude nachten ons twijfelen aan onze overlevingskansen . We (Lot en Val, Gilbert had zijn eigen tentje) hebben nog nooit zo knus en dicht bij elkaar geslapen . Vele liters zweet en enkele traantjes (Valerie had écht graag die wandelstokjes gehad) later genieten wij nu van enkele dagen platte rust. Onze geradbraakte lichaampjes smeekten naar een warm, zacht bed. En Casa Lili is hiervoor de perfecte plaats. Gisteren organiseerden we met z’n allen hier een gezellige bbq, met net iets te weinig eten en net iets teveel drank . Gilbert is deze morgen in alle vroegte (voor de verandering want zelfs in de torres kroop hij stipt elke morgen om 6u uit zijn 1-persoonstentje) vertrokken richting Argentinië. Wij nemen donderdag een ‘cruiseschip’ richting Puerto Montt. Naar het schijnt is het een echte party-boot! We zijn benieuwd!

Hasta luego

Val en Lot

We hebben zonder al te veel kleerscheuren die extra dag in La Paz overleefd. We hebben onze lieve trouwe bankkaart nog eens het beste van zichzelf laten geven. Alleen jammer dat onze darmen niet zo in hun nopjes waren. Deze morgen dan voor de verandering een bus  genomen richting Chile, Arica. Maar we werden beloond met enkele prachtige landschappen en wilde vicuñas. Welkom, stempel nummer 12 (incl. Machupicchu-stempel, cool hé)! Het beste weten jullie misschien nog zelfs niet. Normaal moesten wij dus gisteren naar hier afzakken maar het lot besliste daar anders over, die staking dus. MAAR nog een geluk bij een ongeluk want bleek dat er net rond ons aankomstuur in de stad een grote aardbeving plaatsvond! PFIEUW, dat we daar zo nipt aan ontsnapt zijn! Nu gaan we wat proberen genieten van de stralende Aricaanse zon want in het zuiden wachten ons vele kubieke millimeters neerslag en vele beauforts luchtverplaatsingen. En naar het schijnt is het daar in het verre belgie ook niet veel soeps, sukkelaars, moehahahahaha.

 Lieselot en Valerie

Dinsdag 7 november 2007

Voor het eerst in weken zaten we helemaal vooraan op de dubbeldekkerbus. Maar het is niet voor gevoelige kijkers want je ziet elk scherp bochtje, elke koe die plots de straat over wil,…Best wel spannend zo een rit. Soit, we kwamen heelhuids toe in Puno en belandden in Inka Rest, een hostal waar je je echt thuis voelt want Alfredo en Gilda ontvangen je met open armen! We boekten onmiddellijk een tour naar het Titicacameer. Na een moeizame nacht in harde bedjes was het weer vroeg uit de veren. Bootje op en richting Uros eilanden. Dat zijn die drijvende eilandjes die gemaakt zijn uit het plaatselijk riet, intrigerend. Na wat shopping en een tochtje op een rieten bootje trokken we richting Amantani. Lot had wat last van de metershoge (oke, tis wat overdreven) golven en kon amper haar ontbijt binnen houden. Eenmaal op het eiland kregen werden we bij onze gastvrouw Matilde onderbracht. We kregen elk ons rieten bedje en het langverwachtte middagmaal dat werd bereid in een traditionele oven in de donkere roetzwarte keuken. We konden alleen maar hopen dat onze darmen niet gingen protesteren. In de namiddag zijn we van de zonsondergang gaan genieten in een of ander stukje akker want we waren onze weg naar het meer een beetje kwijt. Wat later op de avond verrasten de gastvrouwen ons met een dans-party in traditionele kledij. ILARISCH. Alleen jammer dat de dronken Tsjechen nogal lastig deden. Maar enkele nodige boze blikken later vielen ze alleen de oude vrouwjtes lastig om – hele tijd de zelfde pasjes – te dansen. En dan hebben we nog niets gezegd over de prachtigste sterrenhemel ooit! MAGISCH! Na een verrassend goede en warme nacht in ons rieten bedje gingen we weer - met tegenzin en schrik voor kolkende magen - per boot naar het eiland Taquile. Hier hebben we meer van het eten dan van het eiland zelf genoten. Het mag wel gezegd worden dat de tradities die hier diep geworteld en bewonderginswaardig zijn. Die avond hadden we nog net krachten genoeg wat eten te kopen en languit met chips voor tv naar de slechtse film ooit te kijken – Music and Lyrics.

Vrijdag 10 november

Gilda boekte ons een rit naar Copacabana, Bolivia. Het bleek een echt toeristenbusje te zijn. Copacabana is het mekka van de alternos die je hier met 100den armbandjes ziet maken en op hun trommels slaan. We zijn dan maar helemaal in de sfeer opgegaan en hebben ons zo van die superhippe-hippie vlechtjes laten maken! Ons doel om als rasechte hippies in Belgie te komen lijkt steeds dichterbij.

Zaterdag 11 november

Straks verlaten we het luchtige Copacabana voor de hoogste hoofdstad ter wereld, La Paz. Het wordt alvast veel souvenier-shoppen en we trekken van daaruit 2 nachtjes naar het meer tropische Yungas gebied. SPANNEND.

Val-flatulentie-erie en Liese-indigestie-lot

We hebben weer eens een tijdje niet meer van ons laten horen, maar ja wat wil je, we hebben hier zoveel te doen Peru bevalt ons steeds beter en beter! Na Arequipa met het mooie klooster zijn we dus in Cusco beland van waaruit we enkele uitstapjes hebben gedaan. Maar laat ons eerst en vooral zeggen dat ook Cusco een heel aangename stad is om te vertoeven. We hebben ons hier ondertussen al een beetje laten gaan en we konden de leuke typische mutsjes niet laten liggen en de sjakoskes zijn ook heen aanlokkelijk! Naast Machu Picchu heb je hier nog veel andere (minder goed bewaarde maar daarom niet minder indrukwekkende) ruïnes. Eerst was het zweten en puffen in Pisac. De dag daarop naar Qenqo en Saqsaywaman (‘Sexywoman’ hebben wij ervan gemaakt). Maar de kers op de taart was uiteraard MACHU PICCHU. Maar voor wat hoort wat en we zullen het geweten hebben! Korte nachten, veel zweet, net geen tranen,…Net op het moment dat je denkt dat die zware klim om 5u ’s morgens het niet waard is, word je overweldigd door de pracht en praal van de verloren stad. De mytische stad verschijnt voor je ogen uit een diepe mist en je kan niets anders dan die frustrerende 1500 trappen vergeten! We zullen alvast dit moment nooit of te nimmer vergeten. Er kwamen uiteraard veel vreugdesprongetjes aan te pas. Na een dagje wegdromen tussen eeuwenoude ruïnes besloten we die verdomde trappen een lesje te leren. Maar Valerie had hierbij niet op een verstuikte enkel gerekend. Resultaat: dikke pijnlijke enkel.  Gelukkig was er op de trein een lief Canadees madammeke die Valerie haar stinkvoet een reiki-behandeling wou geven (zonder al te veel resultaat geloven wij). Een zalfje en deugddoen nachtje later, doen we het zeer op ons gemakje vandaag in Cusco. Morgen trekken we richting Puno om van daar uit het Titicacameer onveilig te maken.

Vele groetjes en liefs aan allen!!

Geniet van de foto’s!

 Lot en Val